Skala użyta do wyceny via-ferrat jest pokazana w poniższej tabelce.
 |
Bardzo łatwe - zwykłe ścieżki, dojścia np. do schronisk, niektórych biwaków. Nie napotkamy tu
żadnych trudności. W zasadzie szlaki te nie są via-ferratami gdyż nawet nie ma tu ubezpieczeń. Odcinki
te na ogół są dosyć krótkie i zwykły nie zaprawiony turysta może sobie zwyczajnie bez problemów przejść
taki szlak. Takich szlaków w Dolomitach są setki. W Polsce takie szlaki można porównać np. do podejścia do doliny
Pięciu Stawów w Tatrach. |
 |
Łatwe - ścieżki prowadzące miejscami przez skały i wymagające już w niektórych miejscach
do przejścia użycia rąk. Nie zawsze muszą być ubezpieczone "żelastwem". Części ubezpieczone nie wymagają
jeszcze sprzeątu do autoasekuracji. W Polsce takim odpowiednikiem może być wejście np. na Przełęcz pod Chłopkiem. W Dolomitach
często taką trudnośc mają drogi zejściowe ze szczytów. |
 |
Dosyć trudne - od tego stopnia możemy mówić o via ferratach. Są to drogi z zamocowanymi ubezpieczeniami
w większości przypadków wymagają już sprżętu do autasekuracji używanego na via-ferratach (w zależności od umiejętności) oraz kasku.
W Polsce można do nich porównać Orlą Perć w Tatrach, fragmentami wejście na Kościelec. W Dolomitach takim przykładem
jest via ferrata Innerkofel na Monte Paterno. Trasy tej trudności są polecane
jako pierwsze przy zaczynaniu przygody z via-ferratami. Nie spotkamy na nich trudności, które nie były by
do pokonania przez zwykłego, w miarę doświadczonego turysty tatrzańskiego. |
 |
Trudne - takich dróg jest bardzo dużo. Sprzęt do autoasekuracji oraz kask niezbędny. Na trasach
możemy spotkać już pionowe kominki i ścianki, towarzyszyć moze nam spora ekspozycja. Drogi są zazwyczaj dobrze
ubezpieczone a na trudniejszych miejscach są zamocowane drabinki, umożliwiające przejście trudnosći. Niekiedy drabiny
mogą się ciągnąć przez wiele metrów (patrz via ferrata delle Scalatte na Torre Toblin).
Trudności nieporównywalne z trudnościami występującymi w Tatrach. |
 |
Bardzo trudne - trasy trudne technicznie (jak dość krótka ale pionowa via-ferrata Tomaselli) jak i
via-ferrata Eterna (bardzo długa i poprowadzona na dużej wysokości, lecz mniej
wymagająca technicznie trasa). Na trasach bardzo trudnych na pewno napotkamy miejsca o ogromnej ekspozycji oraz będziemy
musieli wykazać się dobrą techniką przechodzenia via ferrat (ten stopień trudności jest polecany dla turystów obytych
już z via ferratami). Na takich via-ferratach napotkamy się na pionowe ścianki, kominki oraz trawersy po wąskich
gzymsach skalnych (lub co gorsza zupełnie tylko po wbitych klamrach jak na via-ferracie Aglio). W Dolomitach takich
dróg jest kilkanaście. Sprzęt do autoasekuracji i kask obowiązkowe !!! |
 |
Ekstremalnie trudne - najbardziej wymagające drogi turystyczne w zasadzie bliżej im do dróg
wspinaczkowych niż do dróg turystycznych. Najbardziej znanym przykładem takiem via-ferraty jest ferrata Gianni Costantini.
Dróg o takich trudnościach jest w Dolomitach i okolicach kilka. Na takich trasach znajdziemy i wielką ekspozycję,
spore przewyższenia, i duże trudności techniczne (np. fragmentami prewieszone skałki). Trasy te wymagają super kondycji i
są bardzo wymagające. Opróćz standartowego sprzętu może się przydać dodatkowa lina dla lepszej asekuracji w trudnych miejscach. |
 |
dopuszczlna zmiana skali o 0,5 ze względu na występujące trudności, które powodują że droga
wyróżnia sie od standardowej wyceny. Może się tak zdarzyć ze względu na znaczną wysokość, przewyższenia, czy
fragment via ferraty, który jest problematyczny w asekuracj
|
*w warunkach zalodzenia i zalegającego śniegu w wyższych partiach gór oprócz kasku i zestawu do autoasekuracji. Mogą
być przydatne raki i czekan.
| Via ferrata Innerkofel (Monte Paterno 2744 m.) |
- |
- |
- |
- |
- |
| Via ferrata Giuseppe Olivieri (Punta Anna 2731 m.) |
2 |
1 |
1 |
2 |
C
|
| Via ferrata Tissi (Civetta 3220 m.) |
3 |
1 |
2 |
3 |
E
|
| Via ferrata del Porton (przełęcz Porton 2480 m.) |
2 |
1 |
1 |
2 |
C
|
| Via ferrata Zandonella (Croda Rossa di Sesto 2964 m.) |
2 |
1 |
2 |
2 |
C
|
| Via ferrata Eterna (Punta Serauta 2962 m.) |
- |
- |
- |
- |
-
|
| Via ferrata delle Mescules (Piz Selva 2941 m.) |
2 |
1 |
3 |
2 |
E
|
| Via ferrata Albino- Michielli Strobel (Punta Fiames 2240 m.) |
2 |
1 |
2 |
2 |
C
|
| Via ferrata dei Finanzieri (Colac 2715 m.) |
2 |
2 |
2 |
3 |
E
|
| Via ferrata Ettore Bovero (Col Rosa 2166 m.) |
2 |
1 |
1 |
2 |
B
|
| Via ferrata Bolver-Lugli (Cima Vezzana 3192 m.) |
2 |
1 |
3 |
2 |
E
|
| Wejście na Marmoladę (Punta Penia - Marmolada 3343 m.) |
2 |
1 |
3 |
2 |
D
|
| Via ferrata delle Scalatte (Torre Toblin 2617 m.) |
1 |
1 |
1 |
2 |
B
|
| Wejście na Monte Pelmo (Monte Pelmo 3168 m.) |
- |
- |
- |
- |
-
|
| Via ferrata degli Alleghesi (Civetta 3220 m.) |
2 |
1 |
3 |
1 |
D
|
| Via ferrata Giovani Lipella (Tofana di Rozes 3225 m.) |
1 |
2 |
3 |
1 |
C
|
| 1 - skała o nie dużej pochyłości, droga łatwa |
| 2 - skała stroma, oprzyrządowana |
3 - skała o odcinkach pionowych, przeważnie wyposażona w przymocowaną linę z przeznaczeniem do wchodzenia |
| 1 - niewiele, skała trwała-mocna-solidna-lita bez spadku kamieni |
| 2 - przemarsz ze spadającymi kamieniami, w części skała krucha |
3 - niebezpieczeństwo-zagrożenie spadającymi kamieniami, skała mocno krucha |
| 1 - trasa krótka, również w zejściu |
| 2 - droga z znaczącą różnicą poziomu, zejście długie |
3 - droga wysokogórska, duża różnica w zejściu |
| 1 - skała dobrze urzeźbiona - liczne schody, szlak mało eksponowany |
| 2 - skała stroma z przejściami w miejscach eksponowanych |
3 - ścianki szczytowe, dojścia w wielkiej ekspozycji |
